Mimmo Rotella

Mimmo Rotella (1918 - 2006), Italiaans beeldend kunstenaar. Het werk van Mimmo Rotella is één van de eerste vormen van Pop Art die we kennen. In het lusteloze Rome van Fellini's La Dolce Vita experimenteert deze bijzondere kunstenaar met de nieuwe vormen van communicatie: reclame, film, politiek. Hij liep hiermee wel tien jaar vooruit op de latere ontwikkelingen van Pop Art. Hij scheurde de affiches van de muren van de eeuwige stad en plakte ze op doek om ze vervolgens te manipuleren tot een nieuwe visie op massamedia door ze uit hun gewone context te halen en te bewerken met scheuren. Met het verscheuren van de grote iconen van het witte doek ontrukt hij hen aan de collectieve verbeelding en met dynamische geestdrift verdrijft hij de beelden uit het gemeengoed en verheft hen tot kunstwerk. De schilderijen van Marilyn Monroe, Charlie Chaplin, Sophia Loren, Liz Taylor, Marlene Dietrich, Rita Hayworth, Clark Gable, John Wayne krijgen een geheel nieuwe lading door de intelligente interpretatie van Mimmo Rotella. Van idool naar spiegelbeeld van de samenleving met haar ontmenselijking, hetzij (in de traditie van het Nouveau Réalisme) met een gezonde dosis humor. In de jaren 60 werkt Mimmo Rotella samen met kunstenaars als Yves Klein, Arman, Jean Tinguely, en Raymond Hains onder de noemer van de Franse versie van de Pop Art; het Nouveau Réalisme (dat poëzie maakt met de afvalproducten van de moderne samenleving). In deze periode komt het werk van Mimmo Rotella tot zijn volle wasdom. Het werk van Mimmo Rotella staat aan het begin van een tijd waarin de mediacultuur een steeds belangrijkere rol gaat spelen in een samenleving die steeds vluchtiger wordt. Dit maakt dat zijn kunst een zeer precies historisch moment vertegenwoordigt. Zijn schreeuwende kleuren geven de kijker stof tot nadenken over de realiteit van de door media overspoelde stadscultuur en brengen de kijker, door de poëtische lading die hij er in aanbrengt, tot een overpeinzing hiervan. De strijdvaardigheid en innovatie waarmee Mimmo Rotella het begin van het mediatijdperk inluidt maakt hem tot één van de belangrijkste Europese kunstenaars van deze tijd. De hoogtepunten van zijn carrière zijn onder meer de expositie High and Low van het MoMa in New York in 1990, een solo-expositie in het Centre Pompidou in Parijs in 1996, de Halls of Mirrors expositie in het MoCa in Los Angeles in 1994. Tijdens de 49ste Biënnale van Venetië wordt hij uitgenodigd in het kader van zijn historisch belang in de ontwikkeling van de hedendaagse kunst.